پرستاران، سپيدپوشاني که در مکتب عشق به بيماران زندگي مي‌بخشند

پرستار يکي از اعضاي کليدي تيم مراقبت هاي بهداشتي و درماني است که نقش او در:

- پيشگيري از بيماري ها

 - حفظ تندرستي

 - پيشبرد بهبود و برقراري بهداشت

 - تسهيل در تطابق و تسکين درد و رنج بيمار

 ارزنده و قابل تقدير است.

پرستاري در اسلام

پرستاري از مجروحان و کمک به ناتوانان درفطرت و نهاد هر انساني وجود دارد و در دين اسلام نيز اهميت ويژه اي دارد. به طوري که در آيه 32 از سوره مائده آمده است "هر کس فردي را زنده کند و به جامعه پرتلاش انسان برگرداند مثل اين است که همه مردم را زنده کرده است.

در جنگ هاي مسلمانان بانوان خاندان پيامبر (ص) و زنان مسلمانان در خدمات پرستاري شرکت مي کردند.

حضرت زينب (س) در جنگ هاي صدر اسلام و کربلا از مجروحان مراقبت مي کردند، لذا در کشور ما ولادت آن بزرگوار روز پرستار ناميده است.

پرستاري در ايران

در سال 1294 نخستين آموزشگاه پرستاري در اروميه گشايش يافت و در سال 1297 آموزش پرستاري در تهران به طور رسمي شکل گرفت.

در سال 1327 مدرسه پرستاري دانشگاه شهيد بهشتي و سال 1328 مدرسه پرستاري دانشگاه تهران تأسيس شد و به سرپرستي پرستاران خارجي شروع به کار کردند.

پس از انقلاب شکوهمند اسلامي ايران با تشکيل شوراي عالي انقلاب فرهنگي تحولات چشمگيري در عرصه هاي مختلف ايجاد شد و تعدادي از مدارس پرستاري به دانشکده هاي پرستاري تغيير پيدا کردند و آموزش پرستاري به شکل آکادميک ادامه يافت.

پرستاران همزمان با انقلاب اسلامي و مبارزات مردم با انجام خدمات مستمر خود خدمات ارزنده اي به انقلاب و مجروحين ارائه داند . همچنين در دوران دفاع مقدس، پرستاران از جمله گروه هايي بودند که حضور مستمري در خطوط مقدم جبهه داشته و هر جا مجروحي بود پرستاران و کادر امدادي بر بالين وي حاضر بودند. در بيمارستان هاي صحرايي و در سخت ترين شرايط به کمک مجروحين شتافته و در اين راه شهدا و ايثارگران بسياري تقديم انقلاب کردند.

آموزش پرستاري در ايران

در حال حاضر 44 دانشکده پرستاري دولتي و بيش از يک صد دانشکده پرستاري مربوط به دانشگاه آزاد اسلامي در سراسر کشور به تربيت پرستار مي پردازد و ساليانه حدود 7000  پرستار فارغ التحصيل مي شوند.

پرستاري در سه مقطع کارشناسي، کارشناسي ارشد، دکترا تدريس مي شود. آموزش نظري در دانشکده هاي پرستاري ايران قابل رقابت با دانشکده هاي پرستاري پيشرفته ترين کشورهاي جهان است.

شب ميلاد دختر زهراست ...................... هر کجا بنگري شعف برپاست

خانه مصطفي شده گلشن ...................... ديده مرتضي شده روشن

فاطمه گشته صاحب دختر .................. بستر از دُرّ و لؤلؤ و گوهر

مونس و يار مجتبي آمد ........................ حامي شاه کربلا آمد

بهر تبريک و شادباش و درود ................... خدمت فاطمه ز حيّ ودود

عرشيان بهر تهنيت با هم ..................... گوي سبقت ربوده‏اند از هم

دومين دخت عترت و طاها .................. در طهارت چو مادرش زهرا

گوي سبقت ربوده از يعقوب ................ صابر اندر بلا چو صد ايوب

هدف از آفرينش زينب ......................... کربلا بوده سرّ اين مطلب

پرچم دين اگر بود بر پا ........................ از حسين است و زينب کبري

بضعه مصطفي سلامٌ عليک ................... دختر مرتضي سلامٌ عليک

خير مقدم عقيلة الهاشم ...................... جن و انس و ملک تو را خادم

نهضت کربلا ز تو سرپاست .................. بوستان ولا ز تو بر جاست

خطبه‏هاي تو منجي دين شد .................... موجب سربلندي دين شد

«عبد عاصي» شده غزل‎خوانت .......... به اميد عطا و احسانت

 بهترين مردم معلم مي شوند

عشق با عارف مکمل ميشود

هر که عاشق شد معلم مي شود.

 0.دغدغه معلم هميشه اين است که حيات بشر، بر مدار ارزش ها و کرامت انساني بچرخد و شناخت خدا و مکتب و دين، همت اساسي آدمي باشد و هيچ بيگانه اي را مجال تجاوز به فرهنگ ارزشي دين و ميهن فراهم نيايد.

در اين مسير خطير، بزرگاني گام نهاده اند که نامشان بر تارک زمان مي درخشد. علامه شهيد استاد مرتضي مطهري (رحمه الله) از همين طايفه مقدس است که در سنگر تعليم و تعلم، به قله هاي رفيعي دست يافت تا آنجا که معمار انقلاب اسلامي ـ که خود معلمي بزرگ است ـ همه آثارش را مفيد مي داند و بهره برداري از آنها را سفارش مي کند ...

 ارزش و مقام معلم
شرافت و مرتبت معلم زماني اهميت دارد که بتواند شان خداوند و پيامبران را در  وجود خود محقق سازد و پيوند انسان به هدف متعالي خلقت يعني عبادت را برقرار سازد. لذا در اين تعريف شهيد مرتضي مطهري يکي از آن معلمان راستين است که اولاً با نگاه  ترکيبي 

ترکيبي  به همه معارف بشري نظر مي کند و ثانيا  تمامي تلاشهاي علمي و عملي را  مقدمه اي براي عبادت مي داند و در اين راه به مرحله سوم دينداري راه مي يابد و  با شهادت، عبادت عملي و علمي خود را کامل مي سازد. خداوند را مي خوانيم که او  رابا سالار و سرور شهيدان امام حسين (ع) محشور سازد.

 هنر معلمي:

معلمي شغل و حرفه نيست، بلکه ذوق و هنر توانمندي است معلمي در قرآن به عنوان جلوه اي از قدرت لايزال الهي نخست ويژه ذات مقدس خداوند تبارک و تعالي است. در نخستين آيات قرآن که بر قلب مبارک پيغمبر اکرم (ص) نازل شد، به اين هنر خداوند اشاره شده است:

اقرا باسم ربک الذي خلق، خلق الانسان من علق، اقرأ و ربک الاکرم، الذي علم بالقلم، علم الانسان ما لم يعلم. (علق: 1ـ 5)

 بخوان به نام پروردگارت که جهانيان را آفريد. انسان را از خون بسته سرشت بخوان ! و پروردگارت کريمترين است همان که آموخت با قلم، آموخت به انسان آنچه را که نمي دانست.

در اين آيات خداوند، خود را «معلم» مي خواند و جالب اين که معلم بودن خود را بعد از آفرينش پيچيده ترين و بهترين شاهکار خلقت، يعني انسان آورده است.

مقام معلم بودن خدا، بعد از آفرينش قرارداد. نوعي انساني را که هيچ نمي دانست، به وسيله قلم آموزش داد که اين از اوج خلاقيت و هنر شگفت خداوند در امر آفرينش حکايت دارد:

چو قاف قدرتش دَم بر قلم زد 

 هزاران نقش بر لوح عدم زد

از اين رو، مي توان گفت که هنر شگفت معلمي از آن خداوند عالم است.

 شهيد ثاني رحمت الله درباره هنر معلمي خداوند مي فرمايد:

خداوند از آن جهت به وصف (اکرميت) و نامحدود بودن کرامتش، توصيف شد که علم و دانش را به بشر ارزاني داشته است. اگر هر مزيت ديگري، جز علم و دانش، معيار فضيلت به شمار مي رفت، شايسته بود همان مزيت با وصف (اکرميت) در ضمن اين آيات همراه و هم پا گردد و آن مزيت به عنوان معيار کرامت نامحدود خداوند به شمار آيد. کرامت الهي در اين آيات با تعبير «الاکرام» بيان شده است. چنين تعبيري مي فهماند که عالي ترين نوع کرامت پروردگار نسبت به انسان با والاترين مقام و جايگاه او، يعني علم و دانش هم طراز است.

به همين جهت امام خميني (ره) مي فرمود:معلم اول خداي تبارک و تعالي است ..... به وسيله وحي؛ مردم را دعوت مي کند به نورانيت؛ دعوت مي کند به محبت؛ دعوت مي کند به مراتب کمالي که از براي انسان است.

معلم در کلام امام خميني (ره):

نقش معلم در جامعه، نقش انبياست؛ انبيا هم معلم بشر هستند. تمام ملت بايد معلم باشند؛ فرزندان اسلام تمام افرادش معلم بايد باشند و تمام افرادش متعلم.

 مقام معلم

مي توان در سايه آموختن

  گنج عشق  جاودان اندوختن

اول از استاد، ياد آموختيم

   پس، سويداي سواد  آموختيم

از پدر گر قالب تن يافتيم 

  از معلم جان روشن يافتيم

اي معلم چون کنم توصيف تو

 چون خدا مشکل توان تعريف تو

اي تو کشتي نجات روح ما 

 اي به طوفان جهالت نوح  ما

يک پدر بخشنده آب و گل است 

يک پدر روشنگر جان و دل است

ليک اگر پرسي کدامين برترين

آنکه دين آموزد و علم  يقين

(شعر از مرحوم شهريار)

همانند زنجير طلاست رفاقت

             حاصل کاملترين قالبهاي خداوند

                          به هر حلقه ، لبخنده اي و خنده اي و اشکي ،

                                      و نوازش دستي و کلامي به شادماني

دوست همسايه دل آدمي است (

A friend is a neighbor of the heart

دوستي آن نخ طلايي ست که قلب همه مردم جهان را به هم مي دوزد (جان اولين)

  دوستي واقعي تخمين احتياج ديگران است نه اظهار نياز خويشتن ( آندره موروا)

دوستي آميزه ي حرمت و عشق است که نازکي از آن مي ستاند و جاودانگي از اين   (ساموئل جانسون)

 دوست آنست که

     توي تاب آدم را تاب مي دهد

           روي نردبان تو را بالا مي کشد،

                دستي به پشتت مي زند،

                     و در آغوشت مي گيرد و خداحافظي مي کند.(کاترين ان ديويس)

دوست که تقاضا مي کند فردا وجود ندارد.

                                                     زبان دوستي واژه نيست ، معناست

آنها که آفتاب را به زندگي ديگران هديه مي دهند خود نمي توانند که از آن سهمي نبرند (سر جيمرز بري )

      بعد از فعل عاشق شدن ، ياري دادن زيباترين فعل جهان است(کنتس برتا – فون سوت نه )